Blauwe luchten

In een restaurant in Barcelona staar ik naar de menukaart. Door het ontbreken van Lomo y Queso, ben ik ook mijn laatste houvast kwijtgeraakt. Ik kijk naar links. De laatste keer dat ik aan mijn buurvrouw moest vragen wat er allemaal te eten viel, was ze mijn moeder en was ik dertien. Mijn tafelgenoten (vele taalstudies en opgeteld zes jaar in Spanje verder) kletsen er ondertussen genuanceerd op los met de ober. Over ingrediënten, het heerlijke weer en de stijlvolle inrichting van het restaurant. Maar het kan net zo goed over Barça-Español gaan.

We logeerden vier dagen bij R en K, die blauwe luchten, om elf uur eten en een dakterras van zestig vierkante meter al ruim twee jaar verkiezen boven 'twee weken zon in april en dat was het alweer voor dit jaar'. Met een weekend Londen nog in de benen voelde ik mij inmiddels een ware globetrotter. Routineus trok ik mijn riem uit de broek bij de zoveelste vliegveldsecurity en de vraag over vloeistoffen wuifde ik weg met een 'waar zie je me voor aan'. Ik ging al bijna in mijn eigen coolheid geloven toen de captain van vlucht VL2QER door de luidspreker kraakte: "Ladies and gentlemen, welcome on board this flight to...uhm...where are we going?...o yes, Barcelona!" Zoiets kan natuurlijk de beste gebeuren en bovendien dacht ik: 'als de automatische piloot het maar weet'. Maar toen hij bij het voorstellen van zijn co-piloot zóveel moeite had met het uitspreken van diens naam, dat die arme wingman het uiteindelijk zelf moest doen, kon ik mezelf niet langer voorliegen. Van piloten met een spraakgebrek die niet weten waar ze heen vliegen, krijg ik enorme zweethanden.

In Barcelona hingen we af en toe de toerist uit: 'Het lijkt wel of er een heel nieuw deel aan de Sagrada Família wordt gebouwd' en 'vijftig euro voor zo'n jurkje is toch helemaal niets?' Maar op andere momenten was het Spaans van F zo overtuigend dat oude vrouwtjes hun hele levensverhaal in het Catalaans over ons heen stortten, terwijl ze ondertussen met een loeischerp mes plakken ham uit een varkenspoot sneden. Ook reden we op de scooter van K naar een kathedraal op een berg, vanwaar je een spectaculair uitzicht op de stad hebt. Op de terugweg haalden we bergaf met gemak 70 kilometer per uur en voelde ik mij een vliegend moment volbloed Catalaan, toeterend en gebarend naar taxi's die niet snel genoeg aan de kant gingen. Maar het hoogtepunt van het weekend was de voetbalwedstrijd in een legendarisch stadion in Barcelona-Noord. We zagen lijstaanvoerder Celtic Cross, met onze eigen R in het doel, met 7-3 winnen van een stel lijpe Fransen. Dat de toeschouwers (alle tien) na twee keer 45 minuten aan hun stoel zaten vastgevroren, maakte de winst alleen maar eclatanter.

De ober heeft er inmiddels een kruk bijgepakt en geeft een langdurige opsomming van de specials. De helft van de gerechten staat kennelijk niet op de kaart. Toen hij daarmee begon, had hij me nog vriendelijk aangekeken. Maar nu ik al een paar minuten glazig voor me uit zit te kijken, heeft hij zijn blik verplaatst naar de anderen en word ik vriendelijk genegeerd. Ik neem een slok wijn. Even overweeg ik mijn plaats voor hem vrij te maken, door van mijn stoel te glijden en als water weg te lopen tussen de stenen tegels. In plaats daarvan doe ik mijn beste imitatie van Rainman. Iedereen lacht, ik ben er weer.