Dear Katie

'Life is just too short for that'. Het waren de laatste woorden van een brief die erop gericht is een vriendschap te beëindigen. Of misschien is het beter om te zeggen: te beëindigen wat ooit een vriendschap was, maar inmiddels een doodlopende weg is geworden voor één van beide partijen. Ik was gefascineerd door de brief van A., bedoeld voor iemand op een ander continent. Ze vertelde erover terwijl we de lekkerste Chablis dronken die ik in jaren heb geproefd. (Dat had te maken met de hoeveelheid kalk in de druivenbodem, waardoor de wijn een hint van ijzer had, vertelde de gastvrouw van de avond.)
       Alle andere pogingen om de transatlantische volhouder af te wimpelen, waren op niets uitgelopen. En tot overmaat van ramp had een email met subtiele hints (de komende dertig jaar zit ik wat krap in mijn tijd; hoe zit je daarna?) nu bovendien geleid tot escalatie: 'please tell me what you don't like about me, so I can change it.' De brief was het laatste redmiddel. Het klonk als de climax van een film die ik niet wilde missen. "Mag ik die brief eens lezen?", vroeg ik terwijl ik de hebzucht in mijn stem probeerde te onderdrukken. Want: in de categorie 'intriges' wordt het natuurlijk niet beter dan dit.
       Wat zet je in godsnaam in een brief die voor eens en voor altijd een einde moet maken aan de illusie van vriendschap? Recht door zee is een optie: 'You're the weakest link, goodbye!'. Liegen kan natuurlijk ook: 'Ik heb nog maar twee maanden te leven'. Maar de vraag die me nog het meeste bezighield was: zou ik zo'n brief op de post kunnen doen? Even dacht ik aan andere dingen die ik met een brief zou willen beëindigen: mijn abonnement op de sportschool waar ik sinds november 2006 tien keer ben geweest, herinneringen aan blauwtjes die ik heb gelopen, de productie van de sticker 'baby aan boord'.
       Feit is dat de meeste mensen het lef niet hebben. In plaats daarvan zeggen ze 'laten we nu echt snel eens bellen voor een afspraak', praten ze achter ruggen over elkaar, of wensen ze elkaar een frontale ontmoeting met een stadsbus. Maar tot het zover komt, begroeten ze elkaar joviaal op het zoveelste feestje.
       A. had de brief uit haar tas gepakt. Het pikante antwoord op de vraag 'tell me what you don't like about me'. Ik zat inmiddels met een enigszins bezeten blik naar dat papier te staren. Denk er een rauwe vis bij en ik was Gollum. Hoe dan ook, gewiekst als ik ben, stelde ik een ruil voor: zij het laatste glas Chablis en ik de brief. Onweerstaanbaar natuurlijk.
       Maar zo kwam het dat ik even later een hele andere tekst zat te lezen dan ik had verwacht. Geen verbale geseling of akelige verwijten. Eigenlijk las ik helemaal niets over wat er dan zo verkeerd was aan de jonge vrouw aan de andere kant van de oceaan. Wel de ware woorden dat het soms geen zin meer heeft om energie te besteden aan vergane glorie. Life is just too short for that.