Overbodig

'Pas op, baby aan boord!', staat er op de auto die voor mij de A10 afdraait. Terwijl ik het hardop uitspreek, voel ik verontwaardiging opkomen. Wat proberen ze me duidelijk te maken? Dat ik deze auto zachtjes moet inhalen? Muziek uit en even in z'n vrij erlangs glijden? Ik zie die ouders al zitten met hun wijsvinger tegen de lippen,'Sssshht, baby aan boord'. Of moet ik even mijn duim omhoog steken, om ze te feliciteren.

Natuurlijk weet ik wel wat ze willen. Dat we een beetje extra voorzichtig doen met die auto. Wat meer afstand houden, dat soort dingen. De arrogantie. Alsof ik niet voorzichtig ben met mijn andere medeweggebruikers, omdat daar achterin geen baby in een kinderstoeltje zit gesnoerd. Dat zijn toch verdomme ook vaders, moeders, kinderen, mantelzorgers of verzetshelden. Maar het belangrijkste argument voor de totale overbodigheid van die sticker is nog wel de veronderstelling dat ik kennelijk niet zo aan mijn eigen veiligheid ben gehecht. Alsof het leven van die baby mij liever is dan mijn eigen leven.
       Eerlijk is eerlijk: deze stickerervaring staat niet helemaal op zichzelf. Een paar dagen eerder hadden we een film gehuurd. Op weg naar het dvd-menu zaten we verplicht naar zo'n irritant 'piraterij is een misdrijf' filmpje te kijken (en als ze daar nou een prettig klassiek muziekje onder hadden gezet dan was het nog te doen geweest, maar in plaats daarvan krijg je van die snoeiharde metal gitaren en epilepsiebeelden).
       Hoe dan ook, op een gegeven moment verscheen er een tekstje in beeld dat me niet meer los liet: 'Bij twijfel over de echtheid van dit product, bel 051829332.' De overbodigheid van dit telefoonnummer is grenzeloos. Wie gaat dat draaien? Ik zie het al voor me: 'Goedenavond, u spreekt met De Vries. Wij wilden zojuist die alleraardigste film met Meryl Streep gaan kijken, maar nu ben ik toch ineens gaan twijfelen aan de echtheid van het product.' Hou toch op. En het allerergste is dit: als er een telefoonnummer is dat je kunt bellen, dan is er ook iemand die de telefoon opneemt. Ergens in Nederland staat dus een kantoortje, waar iemand de hele dag zit te wachten tot mensen gaan twijfelen aan de echtheid van producten.

De auto met de 'baby aan boord' is gestopt voor een verkeerslicht. Even voel ik de neiging om gas bij te geven en met een welgemikte manoeuvre de hele achterkant in elkaar te rijden, als een harmonica. Op het laatste moment kies ik de linkerbaan. Maar bij het optrekken kan ik het niet laten even te toeteren. In mijn spiegel zie ik de bestuurder nog net een vinger naar zijn lippen brengen.