Asociaal leeg

Het huis van de overburen is leeg. Van het een op het andere moment is hun woonkamer veranderd in een lege ruimte. Weg hardwerkende reclameman, weg jonge moeder met baby op haar arm, weg zoontje dat niet te dicht bij het balkon mag komen. Ik stond er gisteravond een tijdje naar te kijken. Een leeg huis zonder gordijnen heeft iets triests. Vooral als het donker is. Als huizen gevoel hebben, dan is dit een eenzaam huis. Geen kindervoeten meer op de vloer, geen licht meer op de muren, geen stemmen in de kamers.
       Ik vraag me af of ze zich wel realiseren dat hun vertrek ook grote consequenties voor mij heeft. Met je overburen bouw je toch een soort vertrouwensband op. Zeker als ze hun gordijnen niet zo vaak dichtdoen. 'Wat wij zien als we bij elkaar naar binnen kijken, dat blijft tussen deze acht muren', of zoiets. Het rare is: we hebben nooit met elkaar gesproken, maar toch weet ik meer van ze dan van sommige vrienden. Ik weet hoe ze samen op de bank liggen, terwijl ze naar een film kijken. Ik weet hoe zij haar zoontje oppakt en troost als hij verdrietig is. Hoe reclameman soms nog even achter de computer blijft zitten, terwijl zij de lichten alvast uitdoet. En ik weet wat ze vorige zomer deden en hoor je het geschreeuw van de lammetjes, Clarice?
       Hun jongste kindje is nog geen half jaar oud. Dat kindje heb ik zo'n beetje zien ontstaan. Tot ze er moeilijk van ging lopen. Mijn bewondering voor haar vrouwenbuik had ongetwijfeld te maken met mijn leeftijd en het feit dat er om mij heen meer kinderen geboren worden dan mijn agenda kan verwerken. En op een dag, het zat er al een beetje aan te komen, was het kind er. 'De overbuurvrouw is bevallen!', riep ik uit. 'Hebben wij een overbuurvrouw?', antwoordde F. Ik weet niet over wie dat meer zegt, over haar of over mij.
       Maar wat nog het meeste indruk op me heeft gemaakt, is die keer dat het zoontje dat niet te dicht bij het balkon mocht komen tóch te dicht bij het balkon kwam. Het jongetje had de reling vastgepakt en stond nu wat aanstalte tot klauteren te maken. Geen vader of moeder te bekennen. Ik stond achter het raam te kijken en zag het AT5 nieuwsbericht al voor me. En wat ik me ook bedacht: 'als ie gaat, dan kan ik er nooit op tijd bij zijn'.
       Hij had zich nu tot aan zijn middel boven de reling gewerkt. Nog even en hij was voer voor de zwaartekracht. Ik bedacht me niet. 'NOOOOOOOOO', schreeuwde ik met een onnatuurlijk lage stem, terwijl ik in slowmotion begon te bewegen. Met een bovenmenselijke snoekduik zou het misschien net lukken. Het was alleen jammer dat ik er niet aan had gedacht onze balkondeuren te openen. En toen ik met mijn gezicht langs het raam naar beneden gleed, zag ik nog net hoe reclameman zijn zoontje van de reling plukte.
       Nu is dat balkon leeg, net als het huis erachter. Asociaal leeg. Waar-moet-ik-nu-nog-naar-kijken-leeg. Er komen natuurlijk snel nieuwe overburen. Het blijft Amsterdam. Maar dat zijn vast van die egoïstische mensen die om 18.00 uur de gordijnen dichttrekken.