Schooier

Een paar weken geleden ben ik op de Apollolaan in Amsterdam aangevallen. Het was een beangstigende ervaring, waar ik nog steeds wat onrustig van slaap. Ik had koffie gedronken bij V. en nu wilde ik naar het Museumplein om te lunchen met A. (ik heb inderdaad een zwaar leven). Omdat de Apollolaan nogal breed is, en ik na honderd meter af wilde slaan in de richting van het Amsterdams Lyceum, fietste ik aan de verkeerde kant van de weg over het trottoir. Bovendien was de straat uitgestorven. Er reden geen auto’s, op het voetbalveld trapte iemand tegen een bal (ik zag dit niet, maar hoorde het) en in de verte blafte een hond (dit geeft rust altijd een extra dimensie).
     Fietsen op de stoep mag niet, ik weet dat, want ik ben in het verleden wel eens staande gehouden door een agent die me voor dat vergrijp dertig gulden van mijn zakgeld afhandig maakte. Maar dit was een klein stukje, er was zoals gezegd geen kip op de weg, en die was een meter of zes breed.
     In de verte kwamen twee oude mensen aangelopen. Of eigenlijk aangestrompeld. Twee negentigers, een echtpaar, zo te zien op hun laatste krachten. Gebogen houding, blik op de weg, allebei leunend op twee wandelstokken. Ik bedacht me wat zij allemaal samen hadden zien gebeuren in hun leven. De eerste auto, vliegtuigen zonder propellers, talloze kabinetten, een Duitse invasie. Maar ik voelde me ook meteen schuldig. Er was dan wel genoeg ruimte op de stoep; die oudjes werden mijn externe geweten. Ik dacht aan mijn zakgeld.
     Ik nam me voor hierna niet meer over de stoep te rijden en zette alvast mijn meest sympathieke en schuldbewuste gezicht op. Plotseling leek de vrouw van het echtpaar uit evenwicht te raken. Ze week van haar koers en kwam nu in mijn richting gehinkeld. Maar voor iemand die haar evenwicht kwijtraakt, bewoog ze wel erg doelgericht. Ik moest mijn best doen haar te ontwijken. Bovendien kon ik uit ons oogcontact opmaken dat mijn sympathieke gezicht geen enkel effect op haar had. Toen ik haar passeerde keek ik in twee bloeddoorlopen ogen, zij wilde mij dood hebben.
     ‘Je mag hier niet fietsen!’, schreeuwde ze.
     Meteen daarna voelde ik een pijnlijke steek in mijn rug. Het duurde even voor ik door had wat er gebeurd was: ze had me in het voorbijgaan met één van haar stokken op m’n rug geslagen. Het eerste wat ik dacht was ‘best knap voor een dametje van negentig’. Het tweede was: ‘wel godverdomme, negentig of niet, ik laat me niet met een stok op mijn rug slaan.’ Dat is de ellende met die oudjes: in de bus willen ze je plek hebben omdat ze niet goed ter been zijn, maar als er iemand op z’n rug geslagen moet worden, hebben ze ineens nergens last van.
Ik kneep in mijn remmen. ‘Slaat u mij nou op mijn rug?’ vroeg ik en voelde meteen spijt dat ik geen betere vraag had gesteld.
     ‘Kom hier schooier, dan krijg je er nog één,’ siste ze terwijl ze met geheven stok in mijn richting kwam lopen (zo zei ze het letterlijk).
     ‘Je mag niet op het trottoir fietsen,’ vulde haar man aan.
Een vechtpartij leek me geen optie. Mijn boosheid kent grenzen en ik had ik geen zin in een gebroken heup. De alternatieven: ik kon haar stok afpakken en hem honderd meter verder tegen een boom zetten. Of ik kon rondjes om haar heen gaan fietsen en uitgebreid vertellen hoe heerlijk het is om jong te zijn. Een jonge geest in een jong lichaam, fietsen met losse handen, seks zonder viagra, of eigenlijk überhaupt seks. Maar in plaats daarvan hield ik een veilige afstand en riep iets over dementie. Ook daarover had ik meteen spijt. Daarna fietste ik verder - over de stoep - en ik nam mezelf plechtig nooit meer op te staan voor senioren.
     Het is al weer een tijdje geleden, maar steeds als ik nu over de Apollolaan fiets, voel ik even aan mijn rug en denk aan het onrecht dat mij is aangedaan. Hoewel, misschien ben ik er wel goed vanaf gekomen. De meeste mensen die op de Apollolaan worden aangevallen, kunnen het niet navertellen.