Kangoeroe

Dit is dus waar ik het over had toen ik laatst tegen mijn vrienden zei: ‘we krijgen vast weer een indian summer, zoals dat de laatste twee jaar ook het geval was.’ Ongeloof en hoongelach waren mijn deel. Het was die tijd dat Zuid-Amerikaanse regenbuien uit de lucht vielen en je op straat kon flirten met Femke Halsema, dus ik kon dat ongeloof wel plaatsen. Ik heb ze allemaal even opgebeld vandaag en ze een zonovergoten weekend gewenst. Ik deed het vanaf de fiets, terwijl ik langs geforceerd volle terrassen reed, waarop vrouwen in de rokjes zaten die ze eind juni noodgedwongen weer in de kast hadden gehangen. Bij een windvlaag bibberden ze, dat wel: een gunstig weerbericht van Jan de Hoop maakt overmoedig.
     Over Jan de Hoop gesproken, ik vroeg me vanochtend ineens af waarom hij zich nog steeds voorstelt bij ieder journaal dat hij presenteert. Het lijkt me sterk dat er mensen zijn die na 46 jaar ontbijtnieuws nog steeds niet weten dat hij Jan de Hoop heet. Ik vind dat iemand hem dat een keer moet zeggen. Als ik iedere ochtend tegen mijn vrienden en collega’s zou zeggen: ‘Goedemorgen, het is 26 september, het belooft een mooie dag te worden en mijn naam is Niels Godron,’ dan zou ik dat na een paar dagen alleen nog tegen mezelf zeggen. Maar dit alles terzijde.
     Voordat ik op de fiets stapte, schreef ik voor 925 vanuit een pand op de Herengracht. Het grote voordeel van mijn geschrijf voor 925 is dat ik wekelijks een ongekende hoeveelheid informatie tot mij neem. Het nadeel is dat ik wekelijks een ongekende hoeveelheid informatie tot mij neem. Soms zijn daar berichten bij waarvan ik wakker lig. Zoals het nieuws over een Finse jongeman, die het na het verkrijgen van zijn wapenvergunning nodig vond om tien kinderen dood te schieten. Of het bericht (en ik schaam me ervoor dat dit me raakte omdat er veel ergere dingen gebeuren in de wereld) dat een paar jongens in Australië filmden hoe ze een kangoeroe knock-out sloegen. Te veel informatie. Wil ik niet weten. Maar ook dit terzijde.
     Ik typ dit stuk op een terras. Om mij heen vechten mensen om de schaarse plekken in de zon. De verliezers ritsen hun jas wat verder dicht en proberen de moed erin te houden met uitspraken als ‘lekker hoor, zo buiten op het terras’, of iets wat wél waar is: ‘zitten we toch nog buiten eind september.’ Tot zover het nieuws, mijn naam is Niels Godron en als ik u niet meer spreek, dan wens ik u nog een mooie dag vandaag.