Polska

Bij het begin van de ringweg aan het Prins Bernardplein in Amsterdam, stonden een jongen en een meisje te liften. Ik fietste erlangs en hield mijn trappers even stil. Zij zat in de berm op haar tas en hij hield een bordje met het woord ‘Polska’ in zijn handen. Ik ben geen liftexpert. De laatste keer dat ik het deed was in Zwitserland, het was twee uur ’s nachts en door de wijn (en het bier en de cocktails) gedroeg ik mij heldhaftiger dan ik van nature ben.
Bovendien was het liften Anna’s idee. Nu zou ik op dat moment, als ze het me gevraagd had, moeiteloos mijn leven in Nederland voor haar hebben opgegeven, dus het was raar geweest als ik haar dat liften had geweigerd. Het werd een dollemansrit door de bergen van Crans-Montana in een Renault Clio, die niet gemaakt leek voor het vervoeren van zes personen. Daarnaast herkende ik toen het al te laat was in de chauffeur een bezoeker van onze discotheek, die me even daarvoor nog hardhandig opzij had gestoten om vijf bacardi-cola te bestellen.
Vijf haarspeldbochten later stonden we plotseling dwars op de weg, tot grote hilariteit van de anders toch zo bescheiden Zwitsers. Ik bedacht me dat in een ravijn storten met vier dronken Zwitsers, al was het samen met Anna, voor wie ik toen – als ze het me gevraagd had – vast ook wel had willen sterven, een tamelijk roemloos einde zou zijn aan mijn nog jonge leven. Bovendien had ik afgesproken om twee uur thuis te zijn. Zo kwam het dat ik tien minuten later, voor de ingang van het hotel, veel liever de grond kuste dan Anna. Wat ik later die week maar met moeite weer heb kunnen goedmaken.
Dat was de laatste keer dat ik heb gelift, meer dan tien jaar geleden, dus veel verstand heb ik er niet van. Maar toen ik die twee Polen gisteren bezig zag, had ik niet het idee dat zij het er veel beter van afbrachten. Zo had zíj natuurlijk verleidelijk met dat bordje moeten zwaaien, terwijl hij zich met de tassen had schuilgehouden in de bosjes. En ‘Polska’? Dat is net zoiets als op de ring van Warschau met een bordje Raalte gaan zwaaien.
Later bedacht ik me dat ik misschien een slimmigheid over het hoofd had gezien. Dat ze bijvoorbeeld wisten dat er op en om het Prins Bernhardplein veel panden clandestien worden verbouwd, waardoor het daar een komen en gaan is van Oost-Europese bouwvakkers. Maar het zou me ook niet erg verbazen als ze er nu nog steeds staan.