Veel toeters en bellen

Als je in Amsterdam (en ik vermoed waar dan ook in de Randstad) met de auto vooraan bij het stoplicht staat, dan moet je heel alert zijn. Zodra het licht op groen springt – en dan bedoel ik dus de fractie van een seconde dat het rode licht aan felheid begint te verliezen – moet je gas geven. Doe je dat niet, dan wordt je onherroepelijk bedolven onder een toetersalvo van je achterliggers.
Nu hou ik best van een spelletje, maar je kunt ook overdrijven. Laatst zat een gehandicapte vrouw in zo’n brommobiel bijna op mijn bumper, omdat ik volgens haar niet snel genoeg weg was. Toen ik achterom keek stak ze zonder blikken of blozen haar middelvinger naar me op. Maar automaatrijders zijn het allerergste. Die beginnen al te rollen als ze hun rem loslaten. Daar valt niet tegenaan te schakelen.
De toenemende stadse snelheid, het is een rare ontwikkeling als je het mij vraagt. Sommigen noemen het vooruitgang. Maar dat waag ik te betwijfelen in een land waar Jan Pronk, oud-minister, oud-kamerlid, oud-VN gezant, oud-alles, aan zijn negende politieke carrière bij de PvdA mag beginnen.
Toen ik deze week met een vriend in een café zat en hem confronteerde met het toeterfenomeen en de westerse gejaagdheid leek hij niet erg onder de indruk. ‘Je kunt het leven in Groningen niet blijven idealiseren’, antwoordde hij kortaf, terwijl hij een pagina van NRC Handelsblad omsloeg. Ik had het helemaal niet over Groningen gehad. En bovendien is hij daar nog nooit geweest. Maar omdat het wel waar is dat ik het Noorden vaak idealiseer, liet ik het er verder bij.
Ik was in ieder geval blij dat ik later die avond met de fiets naar huis mocht. Het was rustig op straat. En ik had wind mee. Maar voor het stoplicht op de Wibautstraat ondervond ik aan den lijve dat het reactievermogen na vijf biertjes te wensen overlaat. Nog geen seconde nadat het licht op groen was gesprongen begon iemand achter me aan zijn fietsbel te trekken. ‘Jan Pronk’, dacht ik.