Mooie avond

Het begon met een knal zoals ik die wel vaker hoor. In het tunneltje achter mijn huis gooien jongens vaak een overgebleven rotje, meisjes gillen er als ze met hun fiets passeren. Het galmt zo lekker. Iedereen doet het; toen ik vorige week in de Ardennen op handen en voeten in een grot was gekropen, met als enige licht het display van mijn telefoon, deed ik het ook. Schreeuwen. Luisteren naar de echo van mijn stem stem stem.
Maar het bleef niet bij één knal. En het kwam ook niet uit de tunnel. Ik deed de balkondeur open en keek de nacht in. De lucht boven de daken van het Hogewegplein kleurde rood, oranje, blauw.



Ik vind het altijd wel iets hebben, vuurwerk buiten het seizoen. Het is mooi, het klinkt goed, het ruikt lekker, maar belangrijker: het is verboden. Het was goed vuurwerk. Heldere knallen, felle kleuren, mooie opbouw. En het duurde veel langer dan ik had verwacht (zo lang dat ik bijna naar binnen was gegaan om mijn glas wijn te pakken). Ik moest hardop lachen, wat altijd een beetje gênant voelt als je alleen bent. Na drie minuten werd het stil met een laatste klap die ik voelde in mijn longen. Een paar huizen verderop begon iemand te klappen. In de verte zwol het geluid van een sirene. Mooie stad, mooie avond.