Waar blijft Angela Schijf nou?

Dat werkelijkheid en fictie soms dichtbij elkaar liggen, bewijst een ramkraak in Maastricht. Getuigen belden niet met de politie toen zij een auto door de pui van een juwelier zagen rijden, maar klapten hun stoeltjes uit en gingen er eens lekker voor zitten; ze dachten dat het de opnames van Flikken Maastricht waren.

Pas na vijf minuten tevergeefs wachten op een spectaculaire entree van Angela Schijf en Victor Reinier, kreeg het publiek argwaan. Ook omdat de overvallers met buit waren gevlucht in een gereedstaande auto en er nog steeds niemand ‘cut’ had geroepen (behalve de juwelier dan). Bovendien was een groepje schoolkinderen, dat met hun mobieltje filmpjes stond te maken voor Youtube, het enige camerateam ter plaatse. Niet boos, maar teleurgesteld heeft iemand uiteindelijk de politie gebeld om te checken of er die dag überhaupt opnames voor Flikken Maastricht waren: ‘Nee? O, dan moeten jullie misschien even in de Stationstraat komen kijken.’

Tot voor kort kende ik alleen verhalen van verontruste burgers die de politie bellen als er wél opnames van films plaatsvinden (‘Kunnen jullie meteen komen; er varen hier twee speedboten door de gracht en daarnet sprongen ze zelfs over een brug!’). Nu moeten we dus rekening houden met een nieuw verschijnsel. En als het bij Flikken Maastricht al misgaat, dan staan mensen binnenkort geheid bij bloederige ongevallen te kijken in de overtuiging dat het gaat om Twaalf steden, dertien ongelukken. Een ontsnapte gorilla? De nieuwste van Eddy Terstall.

Ik zie twee mogelijke redenen voor de verwarring: Nederlandse acteurs zijn eindelijk geloofwaardig als criminelen, nu ze het ‘hier pak aan schurk, pang pang, ai’ niveau zijn ontstegen. Of Nederlandse criminelen stemmen hun 'crime scenes' tegenwoordig af op de filmwereld. Om daarachter te komen wil ik producent Reinout Oerlemans warm maken voor een paar seizoenen Flikken Pieterburen. Vervolgens is het een kwestie van wachten op een ramkraak in de zeehondencrèche.

Het is dan ook zeer de vraag of we blij moeten zijn met de extra subsidie die Minister Plasterk de Nederlandse filmwereld heeft beloofd. Meer subsidie betekent betere acteerprestaties en meer filmopnames op verschillende locaties. En daarmee maakt hij het burgers bijna onmogelijk om werkelijkheid en fictie van elkaar te blijven onderscheiden.

Geplaatst in DAG op dinsdag 2 oktober