Onsamenhangend

Vanochtend werd ik mij pijnlijk bewust van het intreden van de herfst. Letterlijk. Op de fiets trof een buitengewoon groot blad mij vol in het gezicht. Nooit geweten dat een blad zo hard kan aankomen. Ik maakte geluid toen het gebeurde. Het klonk een beetje als D'oh van Homer Simpson. Het domme is dat het blad daarna op mijn gezicht bleef zitten, als een inkvis, waardoor ik bijna tegen een verkeersbord fietste. Na drie keer graaien had ik het onding te pakken en kon ik eindelijk gegeneerd om me heen kijken. Drie meisjes met hoofddoeken stonden me niet begrijpend na te kijken. Ik zette mijn coolste blik op.

Gisteren zag ik over de avond verspreid flarden van Mona Lisa Smile (zo'n typisch geval van 'ik wil eigenlijk geen tv kijken, maar ik kan 'm ook niet uitzetten en dus kijk ik in het voorbij gaan af en toe een stukje'). Een film over de emancipatie van vrouwen. Misschien is dat de reden dat op het Prins Bernardplein mijn blik viel op een groot billboard, waarop staat: 'Mijn vrouw vindt dat ik er een stuk jonger uit zie met het nieuwe FD'. Daarna vroeg ik me af: zou er ook een versie zijn waarop een man hetzelfde tegen zijn vrouw zegt?

Nog later werd ik bijna van mijn sokken gereden door een bestelbusje van Ikea. Toen schoot me ineens weer te binnen wat ik had gedroomd die nacht. Ik liep met F. over straat. Of eigenlijk liep zij, terwijl ze mij droeg in een Ikea-tas. 'Moet ik jou niet even tillen?', vroeg ik. 'Nee hoor, het gaat best', antwoordde ze. En zo liepen we door.

Het weer voor morgen: onsamenhangend, met af en toe een opheldering.