Op wielen

Door flarden mist reed ik zondagavond laat door de polder naar Amsterdam. Uit de luidsprekers klonken mysterieuze klanken van Enya, waardoor mijn reis een nogal Lord of The Rings-achtig karakter kreeg. Even dacht ik zelfs schimmen van zwarte ruiters te zien, die mij vanuit de naastgelegen weilanden door de nevel achtervolgden. Gelukkig werkt zo'n bord Emmeloord/Lelystad dan altijd ontnuchterend. Afrit 16 richting Mordor zou me dan vandaag waarschijnlijk bespaard blijven, voor de zekerheid trapte ik toch het gas wat dieper in.

Samen met Enya verdween ook de laatste mist en kwam er een einde aan mijn meditatie. En in dat moment van helderheid zag ik ineens het thema van het weekend dat achter me lag: alles gebeurde op wielen. Het begon zaterdag in een kart in Groningen. Voor wie dat niet kent: je zit op een plank met wieltjes, in een stenen kuipje dat met de g-kracht heeft afgesproken je zoveel mogelijk pijn te doen. Daarin rijd je, vaak harder dan je kunt en wilt, rondjes in een donkere hal tot je uitgeput en misselijk bent. Denk niet dat ik overdrijf; ik heb stoere mannen in zo'n kart zien veranderen in bange jongetjes.

Toen ik veel later die dag in een taxi op de Grote Markt stapte, werd ik aangenaam verrast door mijn sympathieke taxichauffeur. Als afgestudeerd econoom, was hij in Groningen blijven hangen omdat de sfeer er zo goed was (1-0 voor de taxichauffeur). Hij vertelde over zijn plannen om een paar jaar in Zuid-Amerika te gaan werken en over z'n vrouw, die afgestudeerd was op cultuurverschillen tussen Nederland en Spanje. En ook ik had bij aankomst een goed deel van mijn levensverhaal opgebiecht. De taxichauffeur als therapeut; je praat een half uur op zijn sofa en hij levert je bovendien keurig af bij je volgende afspraak.

In de verte zag ik de lichtkoepel van Amsterdam verschijnen. Ik zette de radio wat harder: 'buiten was het zes graden, binnen zat John Jansen van Galen.' Die had nog een leuk onderwerp met het oog op morgen. Zo eindigde mijn zondag ook op wielen. In de bochten van Amsterdam gaf ik mijn kart nog een laatste keer de sporen, onder luid protest van de blauwe plekken op mijn billen.