Een zondag in Londen

Op Portobello Road was het stil. Een man gooide de luiken van zijn patisserie open. In cafés dronken mensen Latte's (dat weet ik omdat mijn buurvrouw in bekakt Engels vroeg om een 'Semi Demi Non-Fat Cappu Latte', of zoiets). Ze zaten onderuit gezakt in banken en lazen in Heralds, Standards en Times of typten op witte laptops. Het was zondagochtend.

De dag daarvoor stond de straat nog vol met kramen, waarin marktkooplui de aanwezige toeristen professioneel bespeelden. 'Anybody hungry?', schreeuwde een loeigrote kerel met een geruite pet. 'Yeah', klonk het in koor uit de omliggende kramen. Ik kwam direct in de verleiding om zo'n broodje te kopen, maar weigerde mezelf te ontmaskeren. 'Hello love', zei ik in plaats daarvan tegen de eerste de beste vrouw, in een poging mijn nieuwe identiteit kracht bij te zetten. 'Sod off ya wancker', beet ze me toe. Ik glimlachte, voorlopig was ik nog één van hen. In de meeste andere kramen werd antiek verkocht. 'Some genuine and some... not quite so genuine', ging er door mijn hoofd. En op dat moment drong het pas tot me door: waar ik vorige week nog over schreef - Notting Hill, Hugh Grant, het boekhandeltje - daar liep ik nu middenin.

We waren met z'n vieren en we logeerden bij D. Hij werkt in Londen en deelt een - voor Londense begrippen riant - appartement in Notting Hill met een Engelsman en een Italiaanse. Een paar dagen voor vertrek kwamen de verhalen over eerdere logees, die nog altijd in behandeling zijn bij de fysiotherapeut, na twee nachten op wat D 'zijn matjes' noemt. Maar het was al te laat voor een hotel en bovendien: ik vond het veel gezelliger om bij D te slapen. Na drie nachten op een bank van 1m50 met kaarsrechte leuningen stond ik daar, eh... iets anders tegenover. Er waren twee manieren van wakker worden 's nachts: vernietigende kramp in mijn kuiten, of volledige verlamming van de onderbenen. Vooral met dat laatste was het lastig naar de wc gaan.

In bijna vier dagen tijd zijn alle plannen voor het bezoeken van culturele bezienswaardigheden in schoonheid gestorven. In plaats daarvan gedroegen we ons als Engelsen. We lunchten in goede restaurants, keken Schotland-Italië in een pub (waarbij vooral onze imitatie van een doedelzak in de smaak viel) en we wandelden in Camden Market (waar ik bijna een t-shirt kocht met de tekst 'Dolphins are gay sharks'). 's Avonds dronken en dansten we in clubs met namen als Tiger Tiger en Club de Fromage. En in The Fabric, een stelsel van donkere gangen en nog donkerdere zalen, waren de meisjes zo mooi, maar zo jong, dat we het gevoel hadden dat we in The Sixth Sense rondliepen: behalve een jongetje van een jaar of tien heeft niemand onze aanwezigheid opgemerkt.

Nadat de vrouw met het bekakte Engelse accent haar Latte had besteld, vroeg ik om een dubbele espresso en een chocoladebroodje. Daarna schreef ik de eerste paar zinnen van dit stuk achterop een treinkaartje. Maar ik keek vooral om me heen, naar de mensen die op deze zondagochtend in Notting Hill koffie dronken en broodjes aten.

Dat het slaapgebrek uiteindelijk toch z'n tol heeft geëist, merkte ik in het vliegtuig toen ik besefte ik dat ik mijn bril was vergeten. Maar ik heb er nog niet over gebeld. Ik vind het wel een leuk idee: terwijl ik in Nederland alweer achter een bureau zit, kijkt mijn bril nog naar de markt op Portobello Road. Als ze hem tenminste op de vensterbank hebben laten liggen.