De taxi's van New York

We gingen naar Alles is Liefde. Zelfs de meest kritische vrienden, zeker als het aankomt op Nederlandse films, zeiden: 'ga deze film in de bioscoop zien'. Wie ben ik dan om mijn vrienden tegen te spreken. Overigens ben ik al sinds jaar en dag liefhebber van het genre romantische komedie. Niet verder vertellen, maar als ik moet kiezen tussen een grensverleggende cultfilm over een Chileense bohémien die liever vrouw zou willen zijn en de nieuwste van Hugh Grant; nou ja, dan wens ik die bohémien veel sterkte. Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar bij Lucía y el sexo ging het me nou niet echt om de culturele verantwoording.

Over Alles is Liefde was geen woord gelogen; het is een van de beste Nederlandse films van de afgelopen tijd. Maar toch zat iets eraan me niet lekker. Ik heb namelijk Love Actually, het Engelse 'origineel', een keer of drie gezien. En die was beter. 's Nachts lag ik daar over na te denken (over dat soort dingen denk ik dus na in bed): wat Love Actually nou een betere film maakt. Ondanks het toffe script van Kim van Kooten en 'potpourri' van Marc-Marie Huijbregts. Natuurlijk, de Hollywood-sterren zijn van een ander kaliber dan onze idolen. De budgetten ook. Maar het is iets anders, iets fundamentelers. Ineens had ik het. Terwijl Amsterdam in diepe rust was, knipte ik het licht aan en schudde aan F. "Ben je wakker", zei ik en besefte dat deze scène zo in Sesamstraat kon. Er kwam een reactie waaruit ik opmaakte dat ze mijn theorie heel graag wilde horen, maar niet op dat moment. Ik besloot verder geen risico te nemen en ging weer liggen.

Hoe dan ook, dit is wat ik dacht: wat er aan Alles is Liefde ontbreekt zijn de taxi's van New York. Een boekhandeltje in Notting Hill. Regen in Central Park. 'Do you want some more coffee', in zo'n slecht restaurant dat de hele nacht open is. Een penthouse met uitzicht over de hele stad. Kortom, alles waar we groot mee zijn geworden. Qua film dan. Dát is wat er mist in een Nederlandse romantische komedie. Hoe mooi Amsterdam ook is, het blijft nepsneeuw in een straat waar ik iedere dag doorheen fiets. Het blijven dezelfde politieagenten als in Flodder. Het blijft een veejay van TMF. Een lekkere, als ik sommige vriendinnen mag geloven, maar toch een veejay. En zoals iedere man wel eens Hugh Grant wil zijn, of Richard Gere, of Matthew McConaughey, zo heeft iedere man dat minder met Jeroen Spitzenberger. Het Amerikaanse stereotype zit kennelijk dieper in me dan me lief is.

Ik zie dan ook maar één oplossing. Er moeten veel meer Nederlandse komedies worden gemaakt. Met veel grotere budgetten. En veel grotere sterren. Laat ze spelen van Groningen tot Utrecht en Maastricht. In de regen, in slechte restaurants die de hele nacht openblijven en in taxi's. Dat is de enige manier om van die ellendige Hugh Grant af te komen.