Revolutie

Eerst waren het nog maar een paar stemmen. We zitten niet ver van het Amsterdams Lyceum, dus van geschreeuw van scholieren kijk ik niet meer op. Maar al snel kregen de eerste stemmen bijval van veel meer stemmen. Het geluid zwol aan tot iets dat ik voor het laatst hoorde in de Arena, tijdens Ajax-FC Groningen. Ik klom op mijn bureau om naar buiten te kunnen kijken.

Ik deed het raam open en daar liepen ze. Zeker een paar honderd, misschien wel duizend scholieren. Ze stroomden als een tsunami door de straat. Eerst nog tussen en langs de auto's, maar al snel ook erover. Iemand gooide een strijker, volgens mij een zwarte. Dat zijn namelijk de hardste. De scholieren scandeerden 'MINDER UREN, MINDER UREN'. Als je jong bent, ervaar je tijd kennelijk heel anders. Ik dacht: er komt een tijd dat jullie méér uren willen. Uren om te schrijven, te dansen, te vrijen.

Later begreep ik dat ze het hadden over 1040 lesuren per jaar. Dat moeten er veel minder worden. En ze zijn bereid over auto's te lopen om hun doel te bereiken. Een meisje van vijftien werd geïnterviewd op Radio 1. Ze zei: "Onze leraar filosofie heeft ons vrij gegeven om revolutie te gaan maken. Toen zijn we naar buiten gegaan." De interviewer vroeg wat ze ervan vond dat sommige scholieren ruiten hadden ingegooid uit protest. "Dat keur ik honderd procent af, ik ben een pacifistische revolutionair", antwoordde ze. Toen ík vijftien was keek ik vooral naar de borsten van de meisjes in mijn klas. Ik wist in ieder geval niet wat een pacifistische revolutionair was.

Mijn adem stokte. Ik realiseerde me ineens dat mijn Saab een stukje verderop in de straat stond. Van alle dagen waarop ik met de auto had kunnen gaan, koos ik voor de dag dat duizenden boze scholieren bewezen dat MSN veel meer is dan een middel om jonge meisjes uit hun kleren te praten. Ik vloekte terwijl mijn auto kopje onder ging in de ontketende hormonenmassa. Niet bereid om deze georganiseerde wanorde zomaar over onze kant te laten gaan, schreeuwde de buurvrouw naar een groepje meisjes: "Terug naar de schoolbanken, stelletje luie krengen". Vanuit de huizen klonk gelach. Toen schopte één van de meisjes een buitenspiegel krom. We hielden op met lachen.

In gedachten zag ik mezelf naar buiten rennen, om het zootje ongeregeld als een legioen Romeinen in handen van Obelix van mijn wagen te kegelen. Maar omdat het al weer even geleden was dat ik van de toverdrank had gedronken, hield ik me rustig.
"Ach, het zijn nog maar kinderen", riep ik laf. Toen alle Children of the Corn uit het zicht waren verdwenen en we opgelucht concludeerden dat nu tenminste andermans ramen zouden sneuvelen, kwam er één politieauto achter ze aanrijden. Zo gaat dat in dit land. Wel een bon krijgen als je met 180 km/h en teveel drank in je lijf op de A12 tegen het verkeer in rijdt, maar als scholieren met eieren gaan gooien, is de politie in geen velden of wegen te bekennen. Geef me dan de agenten van Middelburg maar, die bij gebrek aan een degelijke voetbalclub blij zijn met elke druppel bloed aan hun gloednieuwe wapenstokken.

Langzaam keerde de rust terug in de straat. Ik vond het ergens wel jammer. Aan het werk gaan nadat een troep dwarse scholieren als een bende Noormannen door de straat is getrokken, valt me altijd weer zwaar. Even overwoog ik achter ze aan te rennen, in de hoop dat ze me zouden herkennen als een pacifistische revolutionair. In plaats daarvan haalde ik een kop koffie en ging achter mijn bureau zitten.