Bericht van een architect

Gisteravond haalde ik uit mijn jaszak een briefje van een architect op zoek naar woonruimte. ‘Met spoed’. Hij is 40, rustig, vriendelijk, rookt niet en heeft geen huisdieren. Hoe aantrekkelijk dit ook allemaal klinkt, toch overheerste bij mij vooral verbazing. Omdat ik helemaal niet op zoek ben naar een huisgenoot. Bovendien is de ruimte die wij over hebben bij lange na niet groot genoeg voor een architect. Zelfs als hij geen huisdieren meeneemt.
       Er zijn dan ook twee mogelijke verklaringen voor de aanwezigheid van het briefje in mijn jaszak. De eerste is dat ik in een dronken bui op zoek ben gegaan naar een architect zonder woonruimte. Zo dronken in ieder geval, dat ik me er niets meer van herinner. Maar dat is geen voor de hand liggend scenario; dan was ik altijd nog op zoek gegaan naar een jonge verpleegster in woningnood. De andere verklaring is dat Jasper, want zo heette de architect, dat briefje eigenhandig in mijn jaszak heeft laten glijden. Los van het feit dat hij dus ook met het grootste gemak mijn mobiele telefoon uit die jaszak had kunnen vissen, vind ik dat een tamelijk verontrustende gedachte.
       Zomaar een paar vragen die bij me opkwamen: waarom koos Jasper voor de jas van een man van twee meter en niet voor één of ander kittig leren jackie? Ben ik de enige die het briefje heeft ontvangen? Als twee poppen samen in een bed slapen, ook al is het in Sesamstraat, zijn ze dan niet gewoon homofiel? (Maar dat is een vraag die wel vaker bij me opkomt.) En vooral: wat is het geheim dat Jasper voor de wereld verbergt?
       Want net als bij lifters gaan bij mij alle alarmbellen rinkelen als ik briefjes lees van mensen op zoek naar woonruimte. Ik weet dat het nergens op slaat en dat verreweg de meeste huiszoekers het goed met hun huisbazen voor hebben, maar ik kan het niet helpen. Zo’n briefje zegt dan misschien op het eerste gezicht veel over de afzender, maar het zegt nog veel meer níet. Natuurlijk is Jasper ‘rustig’: in een ideale situatie. Maar als je hem na een paar maanden op een huurachterstand wijst is het een heel ander verhaal. Dan laat hij ineens ‘per ongeluk’ Frans Bauer op repeat staan, terwijl hij een week gaat skiën. Hij rookt niet, maar legt wel af en toe een lijntje (het blijft een architect). En waarschijnlijk is het ‘geen huisdieren meer’, omdat ‘ie ze in het bos heeft achtergelaten. Het zou me niets verbazen als Jasper al sinds 1990 van appartement naar appartement trekt met zijn mooie praatjes. Dan weer als architect, soms als chirurg of advocaat. Altijd rustig, niet-rokend en zonder huisdieren. Maar altijd met hetzelfde bloeddorstige einde.
       Nou Jasper, dan heb ik nieuws voor je jongen: mij krijg je niet. Met jouw briefje steek ik vanavond ritueel de haard aan. En als ik ooit nog eens ruimte over heb voor een huisgenoot, dan ga ik op zoek naar een zestigjarige kleptomaan die van een feestje houdt, om niets zijn zelfbeheersing verliest en er een twijfelachtige liefde voor dwergpapegaaien op nahoudt. Hoewel, die vertrouw ik dan weer niet met zijn handen in mijn jaszak.