Sluitertijd

In een doos met oude foto’s vond ik een foto van mezelf als Michael Jackson. Nu is dat op zich niets nieuws, een groot deel van mijn jeugd bracht ik moonwalkend en met een hand aan mijn kruis door, maar dit was het absolute hoogtepunt (of dieptepunt). Ik herinner me een beeld van Michael als straatschoffie uit de jaren dertig, met pet en bretels, zijn toen nog bruine huid getekend door het stof van de straat. Het maakte grote indruk. Maar dat was dus de legendarische King of Pop. En ik was dat roomwitte jongetje met te grote bril.
       Toch vond ik het een goed idee om een oude, veel te grote pet van mijn grootvader uit de kast te trekken. Omdat ik niet zoveel zin had om een tijdje op straat te gaan leven voor die stof-look, hield ik een kurk in een vlam en trok heel naturel drie zwarte banen over mijn gezicht. Daarna klom ik in onze verkleedkist voor de finishing touch: een paar roodgeblokte bretels uit 1969.
       Kijk dat je zoiets doet als je twaalf bent, is nog tot daar aan toe. Maar waarom, en ik herhaal: waarom in godsnaam ga je dan aan je vader vragen om het resultaat te fotograferen? Vast te leggen. Te vereeuwigen. Zodat je er jaren later op een zondag in april aan herinnerd wordt, in al zijn overbelichte schoonheid. Waarmee ik mijn vaders fotografie niet wil diskwalificeren. Maar de man had natuurlijk andere dingen aan zijn hoofd, toen hij daar door de lens stond te kijken. Zoals de vraag of zijn zoon ooit een zelfstandig bestaan zou kunnen leiden. En zo ja, of dat dan met een jongen of een meisje zou zijn. Of met een acrobaat.
       Maar ironie openbaart zich altijd op de meest onvoorspelbare manier, bedacht ik me nadat F. was uitgelachen om mijn foto. Wie had ooit gedacht dat Michael Jackson roomwitter zou eindigen dan dat jongetje met de te grote bril? De eens zo machtige King op Pop leidt tegenwoordig een allesbehalve zelfstandig bestaan. Met jongetjes én meisjes. En afgaande op zijn voorliefde voor circusdieren waarschijnlijk ook met een acrobaat.
       Nee, dan mijn verhaal. Woest aantrekkelijk. Een prachtige vrouw. Een weblog. Lenzen. Een vader die zich weer op de sluitertijd kan concentreren. Alle cd’s van Michael Jackson op mijn iPod. En de moonwalk? Die doe ik alleen nog op feestjes.