Flirten met Femke

Het gebeurde een paar weken geleden op de Middenweg in Amsterdam, ter hoogte van de Hema. Ik had het voor de tweede keer die dag gepresteerd om op de fiets te stappen, een minuut voordat boven mij een Zuid-Amerikaanse regenbui uit de wolken brak. Ik heb daar echt een talent voor.
     Al op De Dam bewees mijn nieuwe kekke jasje dat het behalve kek niet waterdicht is. Alsof dat nog niet genoeg was, stond Benny Hill me vanuit Madame Tussauds mallotig uit te lachen, terwijl ik voor het stoplicht stond te wachten. Ik overwoog zijn wassen hoofd van zijn romp te scheiden. In Berlijn had iemand enige tijd geleden met succes hetzelfde gedaan met het wassen beeld van een Duitse dictator. In het krantenbericht stond hoe duur zo’n wassen beeld is. Gek genoeg vind ik dat nou juist een extra reden om het te doen.
     Voor me zei een jongen tegen een meisje: ‘mijn onderbroek is nat’. Het meisje antwoordde: ‘de mijne ook’. Daarna lachten ze opgelucht. Niets breekt het ijs zo snel als gedeeld leed. Omdat het me wat ongepast leek om ze vertellen dat ik met hetzelfde probleem kampte, besloot ik het rode licht verder te negeren en door te fietsen. Eerst nog hard (alsof dat zin had), maar al snel berustend in mijn lot.
     Ik fietste voorbij het Oosterpark, over de Linnaeusstraat, langs de plek waar Theo van Gogh werd vermoord, onder het spoor waarover treinen van en naar het Muiderpoortstation rijden. Het was niet minder hard gaan regenen en ik had nog steeds zin een wassen beeld te onthoofden. Ik stak net de weg over om mijn buurt in te schieten en toen gebeurde het. Van de andere kant kwam een vrouw gefietst en er ontstond een klassieke ‘ga jij maar rechts, dan ga ik links, oeps nu gaan we allebei links’-situatie. Toen pas zag ik door de regendruppels heen dat het Femke Halsema was. Ze lachte naar me. Met die reebruine ogen. Zoals een vrouw kan lachen naar een man. Ik lachte naar haar. Dit was niet Femke de politica, maar Femke de mens. Had ze het me gevraagd, dan had ik meteen op haar gestemd. Ik kneep in mijn remmen en liet haar voor. Dat was het dan. Zij ging links, ik rechts: misschien was het symbolisch. Toch kon ik die middag aan weinig andere dingen denken. Als ze het tenminste echt was geweest. Ik wist niet eens of ze in Amsterdam woonde, laat staan in Oost. Het zou niet eens zoveel uitmaken. Maar ik was toch blij dat ik later die middag op het internet aanwijzingen vond dat Femke inderdaad een buurtgenoot is. Aan mijn natte onderbroek dacht ik toen al lang niet meer.
     Ik heb daarna geprobeerd mijn oude leven op te pakken. Dat lukte, ik was het al weer vergeten. Tot ik gisteren tijdens de Algemene Beschouwingen ineens haar stem door de Tweede Kamer hoorde galmen. En ik een glimlach niet kon onderdrukken.