Onlangs keek ik De Kunst, een talkshow van de NPS, waarvoor ik ze zeer dankbaar ben. Dat had alles te maken met het onderwerp van die aflevering: Oblomov. In het verleden heb ik een tijdje gewerkt in een café Oblomov en hoewel ik die naam dus talloze malen voorbij heb zien komen, heb ik nooit de moeite genomen me in de betekenis te verdiepen. Achteraf gezien is deze desintresse eigenlijk de belichaming van het ware Oblomovisme, dat zich kenmerkt door algehele luiheid en verveeldheid met het leven.
Voor wie het niet weet: Oblomov, de bekendste roman van de Russische schrijver Ivan Goncharov, gaat over de gelijknamige jonge edelman, die er niet in slaagt zich te conformeren aan het moderne en gejaagde leven (in 1858 dan, dus laten we niet overdrijven wat dat gejaagde betreft). Het komt erop neer dat hij tot aan zijn dood niet veel verder is gekomen dan zijn bed en sofa. Zoals het meestal gaat met literaire figuren, leeft Oblomov nog altijd voort. En hoe gehaaster het leven, hoe groter de neiging naar luiheid. Mooi geportretteerd in de film The Big Lebowski, waarin 'The Dude' zich in pyjama en ochtendjas een weg door het leven luiert.
Het grappige is: in de tijd dat ik bij café Oblomov werkte kwam ik ook niet veel verder dan mijn bed en sofa. Ik zeg 'grappig', omdat het daarna nog redelijk goed is gekomen met me, maar ik denk niet dat de mensen om mij heen het destijds erg geestig vonden. Ik was een luie student die overdag in bed lag en 's avonds in de kroeg stond. Maar dankzij de NPS denk ik daar nu heel anders over. Ik was geen luie student; ik zat in mijn Oblomov-periode! Gekweld door het leven. Worstelend met verwachtingen en verveeld door oppervlakkigheden. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik inzie dat het pure kunst was.
30 oktober 2007
Mijn Oblomov-periode
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Posts
14 opmerkingen:
Goed gezegd...
"..omdat het daarna nog redelijk goed is gekomen met me.."
Met nadruk op redelijk.. Afwachten wat men er nu van vindt..
Leuk stuk, probleem is volgens mij dat je 'sommigen' meesleepte in jouw oblomovisme.
RteB
in ieder schuilt een Oblomov... maar ook een Vlaamsche Reus ;o)
Rutger
Bube, das war einmal im Oblomov. Alleen spijtig dat we ons ook al te Oblomovistisch hebben gedragen jegens al die heerlijke collega's en klanten.
Ilja was inderdaad ook niet al te daadkrachtig als het daarop aankwam.
Ik realiseerde mij laatst dat ik op geen enkele plek meer uren doorbreng dan in de kroeg, nou ja, behalve in mijn bed dan. Dankzij jouw stukje zie ik nu in dat al die uren geen vorm van verachtelijke studentikoze levenverspilling zijn, maar dat het 'pure kunst' is. Waarvoor mijn hartelijke dank. Ik drink er morgenavond één op jou en één op Oblomov en één op Goncharov en nog een paar op het leven zelf - zonder schuldgevoel.
Toch fijn he, dat je jaren later jezelf nog eens gaat begrijpen. Nu je familie en vrienden (van toen?) nog. Of wil je soms dat die je eeuwig zullen onthouden als 'lui', in plaats van Oblomovistisch? ;-)
Lidewey, je staat vanaf nu niet meer in de kroeg, maar je 'hebt een tentoonstelling'!
Rose, ik hoop dat ze meelezen.
Dude, het vereist absoluut doorzettingsvermogen zoveel uren in de kroeg door te brengen. Met honderden mede-Oblomovistische studenten om je heen. Marathon-kunst zou ik het willen noemen. Je bed is dan wellicht eerder een welkome afwisseling... Toch?
En als dat gedrag dan jaren later leidt tot dit soort overpeinzingen en observaties over het leven, is het misschien toch nog ergens goed voor geweest...
Elin
Wat fijn dat jij die periode ook hebt gehad, ik dacht altijd dat ik de enige was die daar zo vaak zat. Maar het is dus zeker ergens goed voor geweest! Wel jammer dat we destijds niet vaker samen van die kunstuitdrukking hebben genoten. Dan hadden we nog wat van elkaar kunnen leren.
Jolijn
Goed te horen Elin!
Jolijn, zullen we dat binnenkort eens goedmaken?
Ik heb die uitzending van de NPS op internet opgezocht en wat blijkt: de acteur die Oblomov speelt, Bert Luppes, is mijn oom...Nu komt Oblomov wel weer erg dichtbij he? En ja, laten we die schade zeer zeker inhalen Niels!
Toeval bestaat wel. En hop naar dat toneelstuk!
Nelis, ik wacht al 10 jaar op 3 vaasjes en een rode wijn.... schiet eens op, luie barman!
ik maar denken dat die man een oeker was
rtek
Een reactie posten