High five

Dit weekend had ik een meisje van anderhalf op bezoek. Haar ouders moesten werken in Utrecht en ik had me opgeworpen als redder in nood. Eigenlijk deden ze me een plezier. Ik had wel weer eens zin in een dagje legitiem dvd kijken en te makkelijke puzzels (hoewel die ene met die apen nog best tegenviel). Nadat haar moeder was vertrokken deed ik dieren na, waaronder een vis, een konijn, een hommel en een pauw. Er werd gelachen; de toon was gezet.

Voor mijn gasten is alleen het beste goed genoeg en daarom wilde ik naar de bakker, voor vers brood. Ik nam S op mijn linkerarm en de kinderwagen onder mijn rechter en toen had ik geen hand meer vrij om de deur open te doen. S wist het ook even niet zo snel. Ze zeggen dat als je gaat trouwen je ineens overal bruidsjurken ziet. Of je koopt een iPod en dan heeft iedereen om je heen van die witte oordopjes. Nou, als je voor het eerst met een kind over straat loopt, dan zie je dus overal ouders met kinderen. Of eigenlijk kinderen met ouders.

En ouders van jonge kinderen communiceren met andere ouders van jonge kinderen met een vanzelfsprekendheid die me tot nu toe altijd ontgaan is. Er is sprake van een parallelle wereld. Wij, jonge ouders en (of tegen) de rest. Vandaag had niemand reden om aan te nemen dat ik niet de vader van S was en bij de fontein was ik al opgenomen als ‘een van hen’. Bij de bakker parkeerde ik S op een strategische plek. Kostbare tijd, waardoor iemand die na mij binnen was gekomen eerder bij het nummertjesapparaat was. Ik vloekte zacht. Kinderen hebben, heeft ook nadelen.

Even later kwam er een jonge moeder binnen. Ze parkeerde haar zoontje naast S, zodat er wat Look who's talking op gang kon komen. Ik dacht: 'Ho ho, wat moet dat met mijn meisje' en schrok van mezelf. Zo snel gaat het dus. S pakte ondertussen de hand van het zoontje en keek me triomfantelijk aan. Ik lachte terug en werd een beetje zenuwachtig. Moest ik de hand van de moeder ook vasthouden? "Tja, daar doen wij een stuk langer over", probeerde ik. Ze lachte. Dit kon nog een leuke dag worden. Een paar nummertjes later bestelde ik een halfje bruin. S nam afscheid van haar nieuwe vriendje, die haar verdrietig nakeek. Wacht maar jongen, dacht ik: je hebt nog heel wat voor de boeg.

Het was tijd geworden voor koffie. Dit leek mij bovendien de ideale omgeving om mijn pas verworven vibes op de proef te stellen. Het was mooier dan ik me voor had kunnen stellen. S pakte de zaak geroutineerd in. Het meisje van de Coffee Company bracht me een dubbele ristretto en smolt ter plekke. We proostten - S duwde haar drinkbeker tegen mijn kopje - en daarna high fivede ze met de gasten. Toen ze moe was stak ze haar armen naar me uit en kroop bij me op schoot. En terwijl ze haar hoofd op mijn schouder legde, was ik al plannen aan het smeden om haar te kunnen houden. S voelde dat volgens mij haarfijn aan. Thuis poepte ze daarom vakkundig haar luier vol. Om het me wat makkelijker te maken. En ik moet toegeven: dat haar ouders een paar minuten later aanbelden kwam inderdaad als geroepen.

Later liet ik me achterover op een leeg bed vallen, het was leeg omdat F het weekend in Zeeland was, en viel als een blok in slaap. Ik droomde dat ik in een café zat, vol jonge moeders die allemaal mijn hand wilden vasthouden.